به نام اوچرااینروزا. دلم میخاد بیام وبلاگ و بنویسم رونمیدونمازکجاشروع کنم ونمیدونمامروز یک شنبه استاول ازهمه یادبگیریم کارهای روزانه مونو بنویسیممثل من ساعت ۵ عصر یادت نیافته صبح وبیناردعوت بودیو وقتی نوبتهارو پشت سرهم بچینی دیگه برات مهم نیست یه مریض بیادیانهتوتعطیل میکنی و میریشنبهازدرد صبحگاهی و دریافت گل مورد علااقه ام و دارو و.....تاشبش توی پرشدت ترین درد و بدترین مریضی گذشتنکته مثبتش استراحت مطلق بودنم بود و کنسل کردن نوبتهانکته منفیش درد و سوزن زدن به خودم و درد و درد بودجمعهاتاقم رو مرتب کردم....گردگیری کامل....نظم کامل....عصرش کلی کیک و شکلات خوردمو شبش خابیدمنکته مثبت اتاقم بودواینکع دلارهای جدیدم همشون شمارههای پشت سرهم بودند

سلام سلامبه نام اوسه شنبه رفتم کتابفروشی و ساعتها کتاب خوندم......کتاب بده وبستان رو نپسندیدم درحالی که کتابی منطقی بود باید بخانیمش....وکتاب دید اقتصادی جالب بود......منطق شکل گیری و پیشرفت یه اقتصاد......که کاش درزمانی زودتر خواتده بودمکتاب گرگ وال استریت رو توی برنامه ای گذاشتموکتاب تفکر نامطمئن.....بازهم برنامه های زیادی دارم.....میخام کلی کتاب بخانمکلی کلی چیز یاد بگیرمزندگی قماراست.....درهردست و هرمرحله باید تصمیم بگیریم....در طول یک بازی پوکر ۳۰دست باید بازی کرد و یک دست بازی دوددقیقه طول میکشد و ساعتها بازی میکنیم و درهردست ۱۰۰بارباید تصمیم گرفت....اگر بازیکن بیشتراز حالت عادی زمان (۷۰ثانیه) ببرد تا تصمیم بگیرد حذف میشود......ارزش هرتصمیم زیاد است.....درحدسه خانه سه خابه....درنتیجه بازیکن پوکر باید درتصمیم گیری لحظه ای حرفه ای باشندباید قادر باشند مقاصد از پیش تعیین شده درمحدوده سرعتی میز بازی اجرا کنند.تعامل بین تفکرواگاهانه و انعکاسی است......بازیکنان تفکیک شانس ازمهارت،تمایز سیگناال درست از نادرست ومحافظت ازخود دربرابرنتیجه گرایی رو باید بلد باشندبرای یه بازیکن پوکر حل مسئله چگونگی اجرا از استعداد ذاتی هم مهم تراست نتواند از تله های رایج در تصمیم گیری اجتناب کند وو به شیوه منطقی بیازماید و احساساتش رو ازتصمیم هاش دور نگه داردداشتن همه استعدادهای جهان به کار بازیکن نخاهد آمدشکست و ازدست دادن......چیزی که مهمه:توانایی بازی در چهارچوب محدودیت هاستمحدودیت زمانی....رویارویی با عدم اطمینان و عواقب مالی وفوری...........................................................................................................................دیگر شکوه و گله وشکایت دردی دوا نمی کند....

سلام سلامبه نام اواول امروز رفتم ارشیو از ۱۳۹۲ بود تا ......البته من وبلاگ نویسی رواز سال ۹۰ شروع کردم و پستهای قبلی تر رو حذف کرده اند ...بعدگفتم خدایا چقدر من خدایی بودم.....دیدگاه پله پله تا ملاقات خدا رو داشتمبعدگفتم خوب شد تغییر کردم.....بعداومدم جلوتر دیدم یه سالهایی هیچی ننوشتمبعددیدم سال ۹۴ از سختی ها نوشتم مخصوصا ۲۲بهمن ۹۴نوشته های قدیمی ام درسته مضمون مذهبی دارند ولی قدرت متن بالاستاما ........ثنا داشت اتاقش رو مرتب میکرد سه فقره لبلس بافت رو داد به مادرکاملا نوی نوانگاه مادر اینهارا به پایین بردمنم رفتم پایین.چیزی بخورم و سریاای ببینمساعت ۱۰شب شد و حاجی تهران بودموقعی که خواستم اشغالها رو بذارم دم درلباسم نازک بود و هوا سردیوی ازاون سه باافت رو رنگ بنفشی داشت پوشیدمآمدن رنگش به صورتم همانا و روی تنم نشستن همانا.ماهم ابن رنگ تند بنفش رو که هرگز نمیخریدیملباس رو برداشتم صبح برای مطب بپوشم.......صبح با لباس به مطب رفتمکسی چیزی نگفت .....رانندگی و اشکهااااا ریختن وو....ظهر با لباس برای گرفتن غذا و دنبال ثنا زفتمثنا دید لباس قشنگیه....گفت پسش بده.....منکه زیر بارنرفتمعصرشد و طبق عادت همیشگی ۵شنبه ها عصر رفتیم خونه مامان جوناونجا که بودیم مامان جون و خاله شیدا خوششون اومد.....خاله شیدا اونقدر بادقت بررسی کرد که گفتم خاله میخای امتحان کنی؟گفت نه لازمم شد میام ازت میگیرم

به نام اوسلاممیخام وارد یه مرحله ریسک پذیری باحالی بشمکه خودمم نمیدونم چه کاری اوکیه چه کاری نیست